بالاخره پس از کش وقوس فراوان حکم ضرغامی برای پنج سال دیگر تمدید شد اما یک نکته در یادداشت های ضرغامی از دیدارشان با رهبری قابل توجه است و آن اینکه(خودت باش )نکته بسیار دقیقی است که هم از جنبه سیاسی و هم فرهنگی و هم مذهبی حائز اهمیت است اینکه خودت باش یعنی از حزب ها و جنجال های سیاسی به دور باش تا بتوانی خوب ببینی . خوب تصمیم گیری کنی رسانه ملی از آن جهت که رسانه حکومت اسلامی است باید فرا جناحی عمل کند و از دولتها  هم در همان چارچوب منشور سازمان دفاع کند پای را فراتر نگذارد چه اینکه اینان می آیند و می روند و این مردم هستند که می مانند البته کارهای خوبی هم انجام شده ؛در حیطه فرهنگی به نظر می رسد کار سخت تر است چرا که ظرافت های خاص خود را دارد آنگونه که آقا فرمودند از پیام های مستقیم به غیر مستقیم باید برنامه ها را سوق داد البته که برای برنامه های فرهنگی ومذهبی در مناسبت ها، سخت است که برنامه هایی تولید شوند که با پیام غیر مستقیم جهت دهی فرهنگی کنند آنهم  و با حساسیت هایی که هست .

از ظرفیت های موسسات و دستگاه های فرهنگی می توان استفاده کرد به شرط آنکه به آنان اعتماد کنید به راستی اگر مهران مدیری کارگردان خوبی شد به دایل سرمایه گذاری سازمان است که بر روی تجربیان او سرمایه گذاری کرد باید فرصتی فراهم شود تا  اگر یکی از بچه های هنرمند مذهبی بخواهد چنین تجربه ایی داشته باشد  بتواند .اصولا در صدا و سیما جایی را می خواهیم مثل سینمای تجربی در سازمان هم چنین مرکزی لازم است تا ایده ها بارور شوند

جناب آقای ضرغامی خودت باش .

با سلام تورا به خدا یکی به این ضرغامی بفهماند بابا یه ماه مردم میخواهند در این گیر ودار دنیا آنتن قلبشان را روبه خدا کنند حالاکه ماه رحمت است و دلها در بارش رحمت الهی آرام می گیرد چرا ما با سیاستگزاری های نادرست این فرصت را از مردم می گیریم  آنهم با سریالهایی که از لحاظ درام و ساخت ضعیف هستند اطلا من نمی دانم جرا هرجی تحول انسانی میشود در قشر مرفه جامعه صورت میگیرد این از شبکه دوم شبکه اول هم شده میز  گرد راحت ترین وبی خرج ترین راه برای ساخت برنامه دینی شبکه سوم که بماند ما در عید ها هم این جشنواره هار را نداریم که این ماهی صفت را می آورن برای خنداندن مردم که چی بشه وقتی اومی آید با آن جک های مسخره که باعث تفرقه بین اقوام می شود یا //////ان آهنگ های تند خلاصه معلوم است که سیاست گزاری فرهنگی در رسانه ملی باد هواست نظر شما چیست؟

با سلام به دوستان عزیز غیبتم طولانی شد ببخشید راستشو بخوای وقتی به دنیای وب وارد می شی یه نوع گیجی به سراغت میآد اول کلی نقشه می کشی که کجا بری از کدوم سایت ها استفاده کنی و وقتی وارد این دنیای رنگا وارنگ میشی خودت را گم می کنی یعنی این همه آدم حرفی برای گفتن دارند اینهمه دارند ابراز وجود میکنند و از پس شخصیتشان هرچی دارند رو می کنند جایی شنیدم که برای هرنفر در فضایی مجازی دو آدرس وجود دارد و اگر بخواهد یک نفر همه این آدرس هارا بره سی و هشت سال طول می کشه پس باید بی خیال شی و فقط انتخاب کنی اگه بی انگیزه بیای حتما گم میشی و چیزی هم گیرت نمی آد پست من نظریه ایی دارد مبنی بر اینکه تلویزیون انسان ها را تنها می کند اما به نظرم با آمدن اینترنت این نظریه یه جورایی بهش خدشه وارد می شه چرا که اینترنت مرزها را برداشته و آدم ها را به هم نزدیک تر کرده است البته نوع تعاملات انسان را باید مد نظر قرار داد و متناسب باآن این نظریه را نقد کرد بله نیاز های حسی انسان برطرف نمی شود چرا که ارتباط رو در رو قطعا ماثر تر است اما در سطح نازل تر دنیای وب انسان ها را به هم نزدیکتر کرد و در حقیقت به نوعی به اشتراک گذاشتن عاطفه ها ،عقل ها ،خاطرات و تجربیات است.شما همه بگوید آنچه ناگفته دارید

 برداشت آزاد: جایی شنیده بودم که امام علی علیه السلام در جنگ صفین به یاران خود( قریب به این مضمون) فرموده بودند :ای کاش تمام شما را میدادم وده جنگجوی معاویه را میگرفتم که آنان بر باطل خود استوار ترند تا شما که برحق هستید واقعا این عکس را که دیدم شرمنده شدم که ما در این نبرد رسانه ایی چقدر بیخیالیم وآنان......

می دانید تمام گره ها ی فرهنگی ما از ساختار سازمان های فرهنگی منشعب است وقتی بحث از فرهنگ میشود به قول مقام معظم رهبری یعنی مظلوم ترین بخش ها ؛حال باید این مظلومیت را در دو بخش ارزیابی کرد یک بخش آن محتواست وبخش دیگر ساختار است بی شک ما محتوای گرانبهایی داریم به قول معصوم علیه السلام اگر زیباییهای کلام ما به گوش مردم برسد هر آینه شیفته خواهند شد. پس در بحٍث محتوا سخنی نمی ماند مگر شیوه عرضه که نیاز به کار علمی دارد ولی ازسویی دیگر همین بخش نیز به فرآیند مدیریتی برمی گردد  اینجاست که سخن بسیار است   مگر نه آنکه هیچ عقل سلیمی نمی پذیرد که مسوولیت یک مرکز تحقیقی مثل نیروگاه بوشهر به دست یک آدمی که در رشته علوم انسانی فعالیت کرده بیفتد ؟حال چگونه است که در حوزه فرهنگ در خطیر ترین جاها مهندسان گماشته شده اند که کمترین سواد را در بخش فرهنگ دارند وجالب اینکه خود را صاحب نظر می دانند این است که وضعیت فرهنگ ما دوچار بحران می شود . ای کاش تحلیلی از رفتارهای اخیر ضرغامی  به عنوان یکی از مدیران فرهنگی بشود جابجایی های سریع مدیران  در چند ماه اخیر به چه  معنا است  حال آنکه چند ماهی به اتمام تصدی ایشان نمانده است . چرا بی مهابا خود را آویزان تاریخ انقلاب کرده و از یک ماه قبل از بهمن تا کنون مستند انقلاب را پخش می کند وبه گفته خود او دیگر در آرشیو سازمان چیزی نمانده است جای تاسف است که این متریال ارزشمند را که می شود دهها برنامه با ارزش وفاخر از آن ساخت را به باد ساخت کلیشه ایی سپرده است ببینید امسال در ماه رمضان چه کرد حتی  به ساحت مرجعیت وارد شد تا از این ساحت مقدس بهره بگیرد وبعد از آن به قم بیاید و وجهه ی خود را تعالی ببخشد بااینکه مراجع باید یک شخصیت کاریزما بماند اگر اورا وارد برنامه های کلیشه ایی کردیم دیگر نمی توانیم آن باز تابها را از فرمایشاتشان داشته باشیم  ،مگر نه اینکه حضرت آیة الله مکارم از رادیو جوان گله مند بودند ؟مگر ایشان به محتوای پیام اشاره نداشتند ؟اما آقای ضرغامی از پیام محوری به مخاطب محوری روی آورده است وبر همین مبنی در مرکز تحقیقات فرآیند پژوهش را از تحلیل محتوا که ناظر بر عرضه چگونگی محتواست به پیمایش تغییر داد ودر آخر پخش هر سریال با ارائه آمار سریال های ساخته شده را توجیه کند  من نمی خواهم غیر منصف باشم چراکه فعالیت های خوبی هم صورت گرفته ،ولی آنچه مهم است جریان سازی رسانه ای است که با یکی دو برنامه خوب عملی نمی شود ، 

شاید تبلیغ مذهب ذهن خیلی هارابه خود مشغول کرده است این که دین را درغالب زیبا بیان کنیم این مطلب ادبی را که نوشته یک دختر خانم دبیرستانی است که از وبلاگش به http://http://www.good-girls.blogfa.com/author-good-girls.aspx  گرفته ام برایتان می گذارم

بارش زیادی سنگین بود و سربالایی سخت. دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد. نفس نفس میزد. اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید ، کسی او را نمی دید.دانه روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد.خدا دانه گندم را فوت کرد. مورچه می دانست که نسیم ، نفس خداست.مورچه ، دانه را دوباره بر دوشش گذاشت و به خدا گفت: گاهی یادم می رود که هستی ، کاشکی بیشتر می وزیدی.خدا گفت: همیشه می وزم، نکند دیگر گمم کرده ای! 

مورچه گفت: این منم که گم میشوم. بس که کوچکم. بس که ناچیز. بس که خرد . نقطه ای که بود و نبودش را کسی نمی فهمد

خدا گفت: اما نقطه سرآغاز هر خطی است.

 مورچه زیر دانه گندمش گم شد و گفت : من اما سرآغاز هیچم ، ریزم و ندیدنی. من به هیچ چشمی نخواهم آمد .

خدا گفت: چشمی که سزاوار دیدن است میبیند. چشمهای من همیشه بیناست. مورچه این را می دانست. اما شوق گفتگو داشت.شوق ادامه گفتن پس دوباره گفت: و زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم. نبودنم را غمی نیست

خدا گفت: اما اگر تو نباشی، پس چه کسی دانه کوچک گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در سینه خاک باز کند؟ تو هستی و سهمیاز بودن برای توست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است.  مورچه خندید و دانه گندم از دوشش دوباره افتاد. خدا دانه را به سمتش هل داد هیچکس اما نمی دانست که گوشه ای از خاک، مورچه ای با خدا گرم گفتگو است   

دوست دارم درباهاش نظر بدهید

سيد مرتضي آويني


تصوري كه از پيش درباره جمع حاضر داشتم اين بود كه آنها عده‏اي از دوستان هستند كه درباره فيلمنامه نويسي تحقيق مي‏كنند و قصدم نيز آن بود كه تذكراتي را در اين باره با آنان درميان بگذارم؛ اما وقتي به اعلاني كه زده بودند برخوردم، ديدم عنواني كه براي اين بحث گذاشته‏اند «حكمت سينما» است. عنواني كه انتخاب شده خيلي بزرگتر از آن چيزي است كه من توقع داشتم و بايد بگويم اين كلاهي است كه بر سر ما گشاد است؛ اما به هر تقدير، حسب الامر دوستان، آنچه را به نظرم مي‏رسد در ذيل تذكراتي چند عرض مي‏كنم. اميدوارم كه مرضيّ خدا واقع بشود و نيز مورد استفاده دوستان قرار بگيرد...ادامه