با سلام به دوستان عزیز غیبتم طولانی شد ببخشید راستشو بخوای وقتی به دنیای وب وارد می شی یه نوع گیجی به سراغت میآد اول کلی نقشه می کشی که کجا بری از کدوم سایت ها استفاده کنی و وقتی وارد این دنیای رنگا وارنگ میشی خودت را گم می کنی یعنی این همه آدم حرفی برای گفتن دارند اینهمه دارند ابراز وجود میکنند و از پس شخصیتشان هرچی دارند رو می کنند جایی شنیدم که برای هرنفر در فضایی مجازی دو آدرس وجود دارد و اگر بخواهد یک نفر همه این آدرس هارا بره سی و هشت سال طول می کشه پس باید بی خیال شی و فقط انتخاب کنی اگه بی انگیزه بیای حتما گم میشی و چیزی هم گیرت نمی آد پست من نظریه ایی دارد مبنی بر اینکه تلویزیون انسان ها را تنها می کند اما به نظرم با آمدن اینترنت این نظریه یه جورایی بهش خدشه وارد می شه چرا که اینترنت مرزها را برداشته و آدم ها را به هم نزدیک تر کرده است البته نوع تعاملات انسان را باید مد نظر قرار داد و متناسب باآن این نظریه را نقد کرد بله نیاز های حسی انسان برطرف نمی شود چرا که ارتباط رو در رو قطعا ماثر تر است اما در سطح نازل تر دنیای وب انسان ها را به هم نزدیکتر کرد و در حقیقت به نوعی به اشتراک گذاشتن عاطفه ها ،عقل ها ،خاطرات و تجربیات است.شما همه بگوید آنچه ناگفته دارید